این عکس رو هم به یاد خانم دکتر قهرمانی عزیز، بانی این وبلاگ
و خاطرات خوبی که با ایشون داشتیم اینجا میذارم
... چهار سال گذشت
به سرعت برگریزان در پاییز
... چهار سال گذشت
به ارزش جهد زنان بر سر جالیز
به ارزش جهد زنان بر سر جالیز
... چهار سال گذشت
با بقچه ای پر از خاطرات درشت و ریز
با بقچه ای پر از خاطرات درشت و ریز
... و اما، چهار سال گذشت و در نهایت
... کاسه ی صبر ما از این همه کلاس جبرانی لبریز
، سلام به همگی
اول از همه بگم که شعر بالا رو خودم سرودمااااا ! ;) اوهووووم ! ;) وقتی داشتم این پست رو آماده میکردم، خیلی دلم گرفت، چون خاطرات آخرین روزا رو توش گذاشتم. ولی این از طرفی باعث خوشحالی هم هست، چون این لحظات برای همیشه ثبت شدن. فقط از همه ی دوستام خواهش میکنم که این وبلاگ رو هیچ وقت فراموش نکنن و هر از چندگاهی مطلبی چیزی اینجا بذارن، امیدوارم اینجا برای همیشه مثل یه پاتوق جاودانه برای هممون باشه و فراموشش نکنیم
... شاد و پیروز باشید
سپیده
